Budujesz remontujesz ocieplasz

Każdy z nas, kto tylko raz przemkną przez targi przemysłowe, musiał zetknąć się z epoksydami (epitlenkami). Ta ścisła nazwa przyporządkowana jest związkom mającym udział w syntezie organicznej w celu otrzymania żywic epoksydowych. Żeby stały się funkcjonalnym lepiszczem użytkowanym w przemyśle, muszą odbyć tasiemcową turę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to na poczet stale rosnących dezyderatów szerokiego odcinka działalności produkcyjnej. Epoksydy wdarły się tedy przebojem do technologii wyrobu posadzek.

Posadzki epoksydowe, z uwagi na swoją bezwzględnie wysoką odporność chemiczną, stosowane są z ochotą w obiektach użyteczności publicznej, począwszy od szpitali, aptek i laboratoriów, a skończywszy na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich głównymi zaletami, obok wspomnianej odporności na agresję chemiczną, są: łatwość w [zachowaniu sterylności oraz konserwacji, bogata gama kolorystyczna rozszerzona o wracający do łask piasek kwarcowy, estetyczny i niepowtarzalny design płytek, zabezpieczenie przed pyleniem, wodoszczelność – a ściślej mówiąc – zminimalizowanie nasiąkliwości poprzez swobodną dyfuzję pary wodnej z warstw gruntowych, odporność na uszkodzenia mechaniczne (szczególnie ścieranie i zarysowanie), możność formowania w bardzo cienkich warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej odmianę samorozlewną), bezspoinowość oraz predyspozycja do przybierania fakultatywnej faktury wierzchniej. Godzi się tu wspomnieć, iż piasek kwarcowy to nie jedynie ostatni trend sztukateryjnej mody, to przede wszystkim wielce kluczowy ingredient epoksydowej nawierzchni – szczególnie selekcjonowany, myty i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i wszelakich mas szpachlowych.

W ogólnym przekroju tejże posadzki warstwy kompozytów przedstawiają się następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne zwykle występują w wersjach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie owa płytka jest kompozytową wylewką przykrywającą zagruntowany beton. Dla osiagnięcią lepszych impresji wizualnych nakłada się jeszcze cienkowarstwową powłokę żywiczną. Jej grubość zależy głównie od postaci zastosowania, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Opcjonalnie wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
W przypadku miejscowych wypukłości utwardzanego podłoża niezbędne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i różnorakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Rozpowszechnioną praktyką wykończeniową jest lakierowanie, jak najbardziej lakierem bezbarwnym. Natomiast upatrzoną teksturę zagwarantują nam posypki, chipsy i żelkoty – te ostatnie ocalą naszą podłogę przed wdarciem się wody i innych niesprzyjających dlań mediów.

Przejdźmy więc do praktycznej panoramy najczęściej stosowanych systemów epoksydowych. Są nimi:
- system lakierowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu zabezpieczająca go przed pyleniem i wykruszaniem się, stosowana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z elastyczną membraną (stosowany w obiektach o dużych obciążeniach dynamicznych i zmiennych stanach cieplnych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system stopuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system „kamiennego dywanu” (zadomowiony w kompleksach fabrycznych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, dyskontując genialne parametry kruszywa kwarcowego zapobiega on intensywnym naciskom wywoływanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (obecny we wszystkich obiektach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie zachodzi stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)

Przybliżony wyżej przegląd zastosowań płytek pozwala nam unaocznić sobie ich wszechstronność. Warto sobie jednak zastrzec, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być nieznacznie toksyczne. Ma to w szczególności znaczenie dla prywatnego konsumenta tychże podłóg, zwłaszcza takiego, który boryka się z wszelkimi alergiami. Ich możliwe zagrożenie dla zdrowia nie jest jednakże funkcją czasu użytkowania, wiąże się ona prędzej ze wczesnym odcinkiem produkcyjnym narażającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie rodzą na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Najnowsze posadzki epoksydowe wyróżniają się niedługim czasem wykonania – od dwóch do trzech, a czasem siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich możliwym rozwarstwieniom. Oprócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już zdobyć renomę u klienta, pojawia się na rynku możliwość łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Moduły takiego artystycznego collagu są podobne jak w przypadku posadzek z dodatkiem kwarcu. Wspomnijmy tu jednak z przyjemnością, że możliwość snucia własnych układów paletowych jest w tymże wypadku wprost niepomierna.
Epoksydy są takim gatunkiem kompozytu, który świetnie kompiluje i konweniuje z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej wytrzymały na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Walory żywic epoksydowych znajdują uznanie nie tylko w zawężonych kręgach high-tech, ale także wśród zwyczajnych odbiorców, zorientowanych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność scenografii. Kompozyty epoksydowe bardzo ładnieproporcjonalnie łaczą się z drewnem, przydając całości kompozycji wyjątkowo jednorodnyjednolity i jedyny charakter. Są lekkie, trwałe, odporne na długotrwałe działanie wody i właśnie z powodu takich walorów znajdują zaciekawienie wyrabiając sobie znak firmowy w środowisku żeglarskim.

Jednak najbardziej wytrzymałe są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się praktycznie niewrażliwe na reakcję podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej – otóż posadzki epoksydowe dają optymalne efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób intencjonalny i celowy, źle by się stało, jeśliby ich potencjalny nabywca kierował się przy ich zakupie świadomym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być namiastką droższego rozwiązania, bo to wypaczałoby ideę współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie – architektury użytkowej.